پرشين دانلود سنتر

شیراز سومین حرم اهل بیت

عباسیون پس از تجدید قوا از تاریکی شب استفاده کرده و به حضرت و همراهانش حمله ور شدند و همراهان حضرت در صحرا پراکنده شدند و برخی هم شهید شدند.
حضرت علی بن حمزه(ع) که در این درگیری جراحات سختی برداشته بود، در یکی از غارهای کوه شمالی که در آن چشمه آبی نیز وجود داشت، به طور مخفیانه زندگی می‏کرد، گفته می‏شود این همان غاری است که بعدها «ابن باکویه» ـ عارف شهیر شیرازی ـ برای انزوای خود به یمن و برکت وجود مقدس حضرت علی‏بن‏حمزه(ع) به عنوان محل زندگی خود انتخاب کرده و امروزه به «باباکوهی» شهرت یافته است.
حضرت با فروش هیزم امرار معاش می‏کرد و روزی مأموران خلیفه او را از خالی که بر صورت داشت شناختند و گردنش را زدند و سرش را به بغداد فرستادند و جسد را در محل فعلی (بالای پل دروازه اصفهان) در شیراز دفن کردند.
نقل دیگری می‏نویسند پس از آنکه علی بن حمزه به شهادت رسید، حضرت به لطف الهی از جا برخاست و سر مبارکش را برداشت و به راه افتاد و پس از طی مسیری بر زمین افتاد و تا چند روز از لبانش جمله مقدس لا اله الاالله شنیده می‏شد و اکنون آستان مقدسش زیارتگاه و باب الحوائج حاجتمندان است.
حافظ شیرازی از زائران آن حضرت بوده و شعری در وصف حضرت به این مضمون سروده است:
سر آن کشته بنازم که پس از کشته شدن
سر خود گیرد و اندر پی قاتل برود
مورخان می‏نویسند حضرت در سال ۱۹۰ هـ.ق در مدینه متولد شده و در سن ۳۰ سالگی در ۲۳ محرم الحرام سال ۲۲۰ هـ.ق در شیراز به شهادت رسید.
پدر حضرت در شهر ری مدفون است و حضرت شاه عبدالعظیم از زائران و علاقمندان حضرت حمزه(ع) است و به همین دلیل حضرت شاه عبدالعظیم را در کنار این بزرگوار به خاک سپرده‏اند.
علمای انساب از جمله «ابونصر بخاری»، شیخ «شرف عبیدلی» و «ابوالحسن عمره» در قرون سوم تا پنجم ه. ق نوشته‏اند که حضرت علی بن حمزه(ع) فرزندی نداشته است.
شاید کمتر امامزاده‎ای باشد که علمای انساب و بزرگان رجال تصریح به محل دفن او در مکان خاصی کرده باشند، درباره اکثر مزارهای مشهور ایران چند نقل قول وجود دارد و درباره حضرت علی بن حمزه بن موسی الکاظم(ع) اتفاق و اجماع علمای انساب بر این است که وی در مکان کنونی در شیراز آرمیده است.
«عضدالدوله دیلمی» بر آن قبر بقعه‏ای ساخت و دختر سید شریف «زیدبن اسود» را نیز به زنی گرفت و چون زید مرحوم شد او را در نزدیکی علی‏بن حمزه دفن کردند که اکنون این مقبره درست در شیب جنوبی پل دروازه اصفهان در سمت غربی خیابان قرار گرفته است. 

در ورودی بقعه شاه میر علی بن حمزه اگر چه کهنه و فرسوده شده ولی از نظر کنده کاری نمونه‏ای از ذوق و هنر مردم شیراز است.
پس از عبور از دهلیز در محلی که وارد صحن می‏شوند بر بالای درگاه، سنگ سرخ رنگی نصب شده که کتیبه بسیار زیبایی به خط «ابراهیم سلطان» فرزند «شاهرخ تیموری» بر آن نقش بسته است.
حرم امامزاده حمزه که از نظر گچ بری‏ها، معجر و درهای خاتم و منبتکاری و اسلوب معماری طاق و گنبد منحصر به فرد است در ردیف ۳۰۵ آثار تاریخی ایران ثبت شده است.
هر ساله محبان اهلبیت(ع) در روز شهادت این بزرگوار در آستان مقدسش به سوگ می‏نشینند و جمعی از مردم کشورهای اطراف به ویژه عربستان و امارات و مردم متدین ایران از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب به آستان مقدس حضرت برای رفع گرفتاری و مشکلات خود مراجعه کرده و از لطف خداوند سبحان اکثراً با دست پر این آستان را ترک گفته‏اند.